Սեղմակներ և միացումներ

Ցանկացած միացում ապրում է հենց այնքան, որքան պահվում է սեղմումը։ Պտուտակային սեղմակը տալիս է մեծ ուժ, բայց մետաղը ժամանակի ընթացքում «հոսում» է՝ մեկ-երկու տարի հետո պտուտակը պետք է նորից ձգել, այլապես կոնտակտը կթուլանա, կաճի անցումային դիմադրությունը, և տեղը կսկսի տաքանալ։ Հենց դրա համար վահանակներում, ուր հետո ոչ ոք չի նայում, պտուտակը լավագույն ընտրությունը չէ։

Զսպանակային սեղմակը (WAGO և նմանները) լարը պահում է զսպանակի մշտական ուժով։ Այն կրկնակի ձգում չի պահանջում, ներում է թրթռումը և հավաքվում է անգամներ արագ։ Դրա գինը կտրվածքների ֆիքսված միջակայքն է՝ 2,5 mm²-ի սեղմակը 6 mm² չի վերցնի, և «դոձգելու» բան չկա։

Առանձին դեպք է բաշխիչ տուփի միացումը։ Առանց գիլզայի և առանց սեղմակի ոլորումը պահվում է միայն շփման և մոնտաժողի խղճի վրա՝ օքսիդանում է, տաքանում և վաղ թե ուշ դառնում խափանման կետ։ Սեղմակը կամ մամլած գիլզան կոպեկներ արժեն և հարցը փակում են ընդմիշտ։

Բազմալար ճկուն լարը պտուտակի տակ չպետք է մտնի՝ պտուտակը կտրում է բնիկների մի մասը, մնացածը ցրվում են, և 2,5 mm² կտրվածքի փոխարեն կոնտակտում մնում է մեկուկես։ Ծայրապանակը (գիլզան) բոլոր բնիկները հավաքում է մեկ կոշտ ձողի մեջ՝ պտուտակն ունի ինչ բռնի, և կտրվածքն ամբողջությամբ աշխատում է։

Մամլումն արվում է համապատասխան պրոֆիլի գործիքով, ոչ թե տափօղակով՝ թույլ մամլած գիլզան տաքանում է նույնքան, որքան վատ ոլորումը։ Ստուգումը պարզ է՝ գիլզան լարի վրա պետք է նստի այնպես, որ դրանից կարելի լինի քաշել։

Պղինձն ու ալյումինը ուղղակիորեն միացնել չի կարելի՝ զույգում նրանք տալիս են գալվանական կոնտակտ, որը օքսիդանում է և մեծացնում դիմադրությունը, իսկ տաքացման ժամանակ պրոցեսն արագանում է։ Լուծումը՝ բաժանված բնիկներով սեղմակ, բիմետաղական ծայրապանակ կամ մածուկ, որը թույլ չի տալիս օքսիդային թաղանթին աճել։ Սա ավելորդ զգուշություն չէ՝ այրված ալյումինե «թաթիկները» հին վահանակներում վերանորոգման ամենահաճախ գտածոն են։

Վահանակում միացումները տուփերով չեն ցրում՝ դրանք հավաքվում են DIN-ռելսի վրա։ Անցումային սեղմակները տալիս են մեկ կետ, որտեղից գիծը ճյուղավորվում է ուղղություններով՝ երևում է, թե ինչն ուր է գնում, և ցանկացած բնիկ կարելի է հանել՝ առանց մյուսներին դիպչելու։ Շարքը ստորագրվում է՝ հետո դա ժամեր է խնայում։

Չեզոքն ու հողանցումը ստանում են իրենց սեղմակաշարերը։ PE-շարը պարտադիր առանձին է և անընդհատ՝ ՀՊՍ-ն կարող է չեզոքը հատել, պաշտպանիչ հաղորդիչը երբեք և ոչ մի պայմանում չի հատվում։ Եթե վահանակում խմբերի վրա ՀՊՍ-ներ կան, ամեն խումբ կունենա իր չեզոք սեղմակը, այլապես արտահոսքը կգնա ուրիշի չեզոքով, և ՀՊՍ-ն կանջատվի առանց պատճառի։

Երբ մուտքային հոսանքը մեծ է, սեղմակների շարքի փոխարեն դնում են կրոս-մոդուլ՝ մեկ կորպուսում չորս բևեռի պատրաստ շարքեր, հաշվարկված 100–250 Ա-ի։ Սա և ավելի հավաք է, և ավելի հուսալի, քան միջադիրներով միացված տասը սեղմակ։